Het corset in de 18e eeuw
Het meest voorkomende type corset in de 18e eeuw heeft een omgekeerde kegelvorm, bedoeld om een contrast te creëren tussen de lijnen boven de taille en de wijde, zware rokken eronder.
De schouders moesten naar beneden en naar achteren worden getrokken, terwijl de taille licht werd ingesnoerd om een V-vormig bovenlichaam te creëren, waarover het kledingstuk werd gedragen.
Rond 1796 werden corsetten minder beperkend door de introductie van de Empire-stijl met hoge taille, die de natuurlijke taille benadrukte. De meeste vrouwen droegen in die tijd nog steeds een vorm van corset, maar vaak ging het om korte modellen (die niet ver onder de borst uitkwamen). Daarentegen waren corsetten die ontworpen waren om aanzienlijke druk op het lichaam uit te oefenen (zoals in het Victoriaanse tijdperk) “lang” (ze reikten tot de natuurlijke taille en daaronder), voorzien van een rijgsluiting op de rug en verstevigd met baleinen.
Het corset in de 19e eeuw
In de 19e eeuw werd het corset vooral een hulpmiddel voor ondersteuning van de borst, waarbij de taille net onder de bustelijn werd ingesnoerd. Het corset vormde nog steeds het bovenlichaam, maar dat was niet langer de voornaamste functie. In de jaren 1830 keerde de taille terug naar de natuurlijke positie en kreeg het corset een dubbele functie: de borst ondersteunen en de taille accentueren.
De vorm van het corset evolueerde naar het bekende zandloper-silhouet, dat nog steeds gewild is in de corsetten van vandaag en in de Victoriaanse mode. In 1839 patenteerde een Fransman genaamd Jean Verly corsetten voor vrouwen die op een weefgetouw werden vervaardigd. Dit type corset was populair tot 1890, waarna de populariteit nog verder toenam.
Het corset in de 20e eeuw
